Acciaio rescistente a-o cado

L'äsâ rescistente a-o cado o se referisce à l'äsâ con unn'erta rescistensa à l'oscidaçion à temperatua e a fòrsa de temperatua erta. A rexistensa à l’oscidaçion à erta temperatua a l’é unna condiçion importante pe garantî o travaggio ch’o dura do pezo à erta temperatua. E parte d'äsâ inte l'äia à erta temperatua e inte l'atro ambiente d'oscidaçion, l'oscigeno e a reaçion chimica de superfiçie d'äsâ pe formâ unna varietæ de seu d'òscido de færo, o seu d'òscido o l'é ben ben deslenguou, o l'à perso e caratteristiche originale de l'äsâ, façile da cazze. Pe megioâ a rexistensa à l’oscidaçion à erta temperatua de l’äsâ, vëgne azzonto di elementi de lega à l’acciaio pe cangiâ a struttua de l’òscido. Pe commun i elementi de lega deuviæ en cromo, siliçio, alluminio e avanti coscì. Reagiscian con l’oscigeno pe formâ un seu denso, un seu d’òscido stabile ò un seu de pascivaçion Cr2O3, SiO2 ò Al2O3, pe proteze l’acciaio da unn’atra oscidaçion. A quantitæ de cromo, siliçio e alluminio a ven azzonta, e l’erta rescistensa à l’oscidaçion da temperatua de l’acciaio a l’é boña, ma se a quantitæ de siliçio e d’alluminio a ven azzonta tròppo, e propietæ mecaniche e o proçesso d’acciaio saian ciù marciæ. De conseguensa, l’acciaio rescistente a-o cado co-o cromo comme elemento de lega prinçipâ, siliçio, alluminio comme elemento ausiliäio, in curta, a rexistensa à l’oscidaçion à temperatua erta de l’acciaio a l’é ligâ solo che a-a compoxiçion chimica.
A fòrsa à erta temperatua a fa referensa a-a capaçitæ de l'äsâ pe resciste a-a carrega mecanica pe tanto tempo à erta temperatua. L’acciaio sotta a carrega mecanica à erta temperatua o l’asmortisce, saieiva à dî che a fòrsa a se diminuisce co-o aumento da temperatua. O segondo o l'é creep, saieiva à dî sotta l'açion do stress costante, a quantitæ de deformaçion de plastica a l'é apreuvo à cresce cian cianin con l'estenscion do tempo, e a deformaçion de plastica de l'äsâ à erta temperatua a l'é caxonâ da-o sciortî de cristallo e da-o sciortî do confin do gran. O metodo ch’o l’é apreuvo à lottâ o ven deuviou pe-o sòlito pe megioâ a fòrsa de temperatua erta de l’acciaio. O l'é ascì d'azzonze di elementi de lega à l'äsâ pe megioâ a fòrsa de ligamme tra i atomi e formâ unn'organizzaçion favorevole. Azzonze o cromo, o molibdeno, o tungsten, o vanadio, o titanio, etc., o peu rinforsâ a matrixe d’äsâ, megioâ a temperatua de recristallizzaçion, ma o peu ascì formâ di compòsti de fase aumentâ ò di compòsti intermetali, comme Cr23C6, VC, TiC, etc. duessa. O Nickel o l'é azzonto, sorviatutto pe ottegnî l'austenite. L’astentete o l’é disposto ciù streitamente che i atomi in ferrite e a fòrsa de ligamme interatomica a l’é fòrte, donca a diffuxon atòmica a l’é diffiçile. Donca l'erta intenscitæ da temperatua de l'autenita a l'é megio. Se peu nottâ che l’erta fòrsa de temperatua de l’acciaio rescistente a-o cado a no l’é ligâ solo che a-a compoxiçion chimica, ma a l’é ligâ ascì a-o tesciuo.